Consolidated B-24 Liberator
Amerykański ciężki bombowiec strategiczny, główny samolot bombowy dalekiego zasięgu wojsk państw sprzymierzonych w czasie II wojny światowej. Powstały liczne wersje tej maszyny, wykorzystywanej także w lotnictwie polskim.
Boeing B-17 jest jednym z najbardziej znanych samolotów II wojny światowej. Tego typu maszyny brały udział w walkach na froncie zachodnim, podczas działań we Włoszech, a także na Pacyfiku. „Latające fortece” – pod taką bowiem nazwą były powszechnie znane – zrzuciły w czasie zmagań wojennych największy tonaż bomb spośród wszystkich samolotów lotnictwa USA. Źródła podają, że ogółem z ich pokładu na Niemcy zrzucono 42 proc. wszystkich ładunków bojowych.
B-17F. Ostatni seryjny B-17E opuścił linię produkcyjną 28 V 1942 r., a już po dwóch dniach ruszyła budowa kolejnej wersji, B-17F. W nowym samolocie wprowadzono ponad 400 zmian w konstrukcji wewnętrznej, opancerzeniu i wyposażeniu. Czytaj dalej
Samoloty seryjne
B-17B. Kontrakt na budowę 10 egzemplarzy seryjnych został podpisany 3 VIII 1937 r. Ta wersja otrzymała silniki ze sprężarkami, powiększony ster kierunku i zmieniony przód kadłuba. Stanowisko bombardiera przeniesiono na sam przód, co pozwoliło na zlikwidowanie wcięcia w kadłubie. Czytaj dalej
Zbudowany w zakładach Boeing czterosilnikowy ciężki bombowiec B-17 Flying Fortress jest jednym z najsławniejszych samolotów w historii lotnictwa. Mimo że jego początki sięgają pierwszej połowy lat 30. XX w., do końca II wojny światowej zachował pełną wartość bojową. W latach 20. minionego stulecia Boeing wyspecjalizował się w konstruowaniu dwupłatowych samolotów myśliwskich. Jednak na początku następnej dekady firma ta zbudowała dwie awangardowe konstrukcje. Pierwszą był pocztowy Model 200 Monomail z wolnonośnym płatem i chowanym podwoziem, zaprezentowany jeszcze w 1930 r. Dwa lata później pojawił się dwusilnikowy dolnopłat, także z chowanym podwoziem, Model 247. Osiągi tej maszyny były tak dobre, że wywołały prawdziwą rewolucję w lotnictwie komunikacyjnym.
Bristol Blenheim
Brytyjski lekki bombowiec, wykorzystywany także w roli ciężkiego myśliwca. Produkowany od 1936 r., używany w lotnictwie fińskim jeszcze w latach 50. minionego wieku. Udźwig bomb do 454 kg, prędkość maksymalna do 426 km/h na pułapie 4500 m.
PZL P-37 Łoś był konstrukcją niewątpliwie nowoczesną, jednak miał charakter przejściowy. Wybuch wojny przerwał prace inżynierów nad opracowaniem kolejnych, ulepszonych wersji i rozwojem konstrukcji zmierzających do powstania nowego typu bombowca. Pojawia się jednak pytanie, czy wysiłek, z jakim zbudowano ten samolot, nie lepiej było wykorzystać do poprawy sytuacji polskiego lotnictwa myśliwskiego.
Produkcja seryjna
Pod koniec 1936 r. Dowództwo Lotnictwa zwiększyło zamówienie o 150 sztuk według wzorca drugiego prototypu z silnikami Pegasus XX budowanymi na licencji. W tym samym roku opłacono jeszcze budowę 50 sztuk, a w następnym – kolejnych 25. Czytaj dalej
Projekt
Chociaż plan rozwoju lotnictwa na lata 1933–1936 przewidywał budowę nowych bombowców, to początkowo podjęto konkretne kroki tylko w kwestii budowy samolotu liniowego PZL-23. Dopiero w 1934 r. przystąpiono do pierwszych prac nad maszyną dwusilnikową. Czytaj dalej
Niewątpliwie Łoś był najnowocześniejszym polskim samolotem bojowym zbudowanym przed II wojną światową. Dzięki zastosowaniu nowoczesnej konstrukcji posiadał wiele zalet, ale miał także różne wady. Swego czasu należał do najlepiej opracowanych samolotów bombowych w swej kategorii. Paradoksalnie legendę tej maszyny jako najlepszego bombowca w świecie tworzono w okresie głębokiego PRL-u, czyli w czasach powszechnej pogardy dla osiągnięć dwudziestolecia międzywojennego. Był to chwyt czysto propagandowy, mający skompromitować sanację, która rzekomo nie chciała budować tak wspaniałej konstrukcji.